Working on it.

One of my music albums dedicated to the period 1969 to 1974.

 

The same goes for this album. It is being developed with music created during later stages of my life, but with a difference, because this is the era I started out playing musical instruments for the very first time, so certain musical inspirations I had with these instruments during these days are certainly being used to complete this album, but typical spiritual information received, because of being a clairvoyant since the autumn of 1987 in favor of this project is also being used extensively. Composing like this works in a backward view. It has a very pure attitude. I will explain more on this later as told. This album is also a dedication to one of the more difficult periods in my life. It took place and it started when I was around 10 years of age, in combination with a very wrong way of moving house in a wide family context. I will explain about the background in this. But as always, the tears that flow, they always dry and you will be stronger than ever before! It created a special attitude to write music for this project.

Nederlands:

Over emotionele verkrachting:

In mijn jonge jaren had ik reeds veel Christus besef met me mee en mijn moeder corrigeerde me daarin, als ik af en toe de neiging had daarmee te veel te verzaken. Niet dat ik een heilig boontje was of zo, dat zeker niet. (En naar de kerk gaan deden wij ook niet per se.) Zij had dat altijd heel goed in de gaten. Zij hield mij bij mijn echte zelf en dat betekende voor mij vooral, mijn EIGEN natuurlijke vriendelijkheid in ere zien te houden zo goed ik kon, wat er ook gebeurde om me heen. Er goed op toe te zien, jezelf niet te verharden en te verknetteren als ziel, wat ik rond mij op Carnisse juist veel zag gebeuren met opgroeiende jonge mensen.

 

 

 

Ik had alleen het probleem charismatisch nog niet voldoende krachtig te zijn mezelf goed te kunnen verdedigen, vooral tegenover al die zeer gemene aanvallen van veel heel gemene mensen direct om me heen, wat begon na die verhuizing naar die nieuwe voor mij vreemde omgeving en omstandigheden. Het liep ook synchroon aan de wereldwijde teloorgang die in die periode langzaam maar zeker in beweging ging. Het plezier, de lol en de vriendelijkheid van die mooie jaren 50 en 60 zakte er steeds verder uit. Daarvoor in de plaats kwam er steeds meer vette masculine overheersing in de samenleving. Op Oud Charlois was ik heel erg gelukkig geweest in een heel prettige balans. Dit wilde ik oh zo graag voortzetten op Carnisse, onze nieuwe woonregio, maar dat kon ik dus compleet vergeten.

 

 

Bepaalde verschillende talenten die ik nu eenmaal had als persoontje, moesten als 10 jarig kind nog verder tot rijping zien te komen en ik kon er op de nieuwe locatie niet mee doorgaan zoals op Charlois. Dat liep volledig vast. Daar was ik opgegroeid en volledig deelgenoot geweest binnen die leuke gezellige dorpse sfeer. Daar was ik juist in een echte “flow” geweest, dankzij zeer goede en vrolijke begeleiding op de Prins Willem school direct naast de kerk op Charlois, vooral onder meester Kramer. Goed of slecht, ik kon daar zijn wie ik precies was. De mensen hielden daarvan en dat gaf mij het grootst mogelijke vertrouwen. Daar was ik voor de volle 100% geaccepteerd. Het rammelde echter hier en daar soms nog wel wat bij mij in mijn jong mensje zijn, wat feitelijk alleen maar normaal was, maar dat maakte het extra moeilijk voor mij eenmaal op Carnisse, aldaar in den vreemde. Daar kenden de mensen mij niet en was ik een vreemde eend in de bijt. Die acceptatie was er ook weinig. Ik moest me steeds weer bewijzen er bij te mogen horen, want ze dachten zo’n beetje dat ik van een andere planeet kwam met die oorspronkelijke vriendelijke Oud Charloisse kwaliteiten, waar ik altijd zo gelukkig mee was geweest. Op Carnisse (en dit is slechts een kilometer of wat verderop in een naastgelegen wijk), werd dit vrijwel allemaal direct afgekeurd. Dat moest allemaal de vuilnisbak in. (Ik zal wat dit betreft straks een aantal zeer mesjogge anekdotes weergeven.)

 

Lang leve de Oude Vlietschool aan de Carnissedreef op Carnisse Charlois maar niet heus:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Die spirituele gek met de naam Cor Lodder, werd vroeger zelf regelmatig met een luier om in de hoek gezet, als hij iets had geflikt op school. Je kunt daarover lezen op www.schoolbank.nl. Cor gaat daar zelfs prat op zijn prestaties als leraar. Hij begint daar ergens in een stuk tekst met de woorden: “Daar sta je dan,……..als leraar……..op www.schoolbank.nl”…….. Waar haalt hij dat in wezen vandaan? ……..Ik kan in het geheel niet bevestigen dat hij zo’n goede leermeester was. Het tegendeel was heftig eerder aan de hand, waarvan de gevolgen voor mij nu nog voelbaar zijn. Het was vrijwel onmogelijk om als kind en leerling een vriendschappelijke relatie met die man op te bouwen. Iets wat ik juist vrij veel heb getracht. Dat kwam mede door de herinnering aan schoolmeester Kramer van de Prins Willemschool, waar dat met die man juist zo perfect had gefunctioneerd. In plaats daarvan kwam ik op die Oude Vlietschool dan steeds in een mangel situatie terecht. De Engelenwereld heeft dat ook weer aan me bevestigd. Die lieten me zien, “Die Cor Lodder, ……..dat was me een eikel”.

 

 

Het zou kunnen, dat dit luierverhaal een rol speelt natuurlijk, binnen zijn latere indringend overheersende gedrag als schoolmeester en die vaak zeer moeilijke en soms regelrecht rotte situaties, die werden gecreëerd op die Oude Vlietschool, en die waren zeker niet het enige aspect binnen deze context, want we gingen daarna natuurlijk doorstromen naar een doorleer school, in dit geval die bekende school op het Rotterdam Zuid van toen, met de naam de Hugo de Groot scholengemeenschap. Een doorleer school voor Mavo, Havo, Atheneum en Gymnasium. Daar was het in feite van hetzelfde laken een pak in die tijd, zo niet nog heel veel erger. Wat een gestoorde gekken allemaal. Ik vertel daar straks nog uitgebreid over. Dit ook op andere pagina’s. Ik hoorde niet thuis op deze scholen.

 

Het was dan ook niet vreemd, dat ik wat later na eerst uitgebreid kennis gemaakt te hebben met de accordeon en de trompet als jonge tiener, beter met synthesizers en elektrische gitaren in de slag ging toen ik net 14 was, puur om eindelijk een ECHT goede uitings-mogelijkheid te creëren voor mezelf, om al die verplichte moeilijke gevoelens en emoties die ik op Carnisse constant opliep te kunnen verwerken, zo goed en kwaad als dat ging als zijnde een jong aankomend iemand. Ik had de power van dit soort instrumentarium hard nodig voor optimale zelf ontplooiing. Echt onvoorstelbaar, al dat gerommel met die verfuckte schoolmeesterdwazen en knetterkop-leerlingen in die klassen daar, maar je wordt er sterker van. Dat wel, maar normaal is het echter niet. Met andere woorden……..het liep allemaal niet bepaald volgens het echte Gods wil voor mij in die tijd. Puur door het gedoe van anderen.

 

 

Die mensen die in die tijd op Carnisse en de andere scholen en clubs waar ik kwam op een ongelofelijke manier steeds weer op mij inhakten, hebben heel veel op hun geweten, want het heeft me heel diep in mijn innerlijk geraakt. Het verdriet wat het bracht en de pijn die ik ervan heb gevoeld was zeer intens. Veel van dit type verplicht opgelopen verwondingen spelen in de huidige tijd nog altijd een rol in mijn persoonlijk mens-zijn. De gevolgen draag ik nog steeds met mij. Die lui van toen zijn werkelijk gestoord geweest. Dat besef kwam later.

In die ongelooflijk moeilijke periode die het voor mij is geweest, ben ik in feite door een energieveld getrokken, welke compleet niet strookte met de normale energie van mijn eigen wezen. Dat liep er helemaal buitenom. Intermenselijk in familiale context helemaal verkeerd. Puur en alleen, omdat de volwassen betrokken verantwoordelijken uitsluitend bezig waren, met het volgen van hun egoïstische impulsen in naam van hun eigen hachje. Zij dachten daarbij in het geheel niet aan ons als kinderen. Mijn eigen ouders zijn daarin flink gemanipuleerd, maar ook hun keuzes klopten niet altijd binnen de toenmalige context.

Voor mij was het daardoor op Carnisse constant…”stik ik?, …verzuip ik?, …raak ik hier nu permanent onder bedolven?, …waarom word ik telkens op een kruis gespijkerd? …enzovoort.” En dat een jaar of 5 lang. Daarna begon het mij eindelijk te lukken er langzaam bovenuit te groeien en een eigen zelfstandig persoon te worden, want ik werd uiteindelijk sterker. Een specifieke rol hierin heeft vooral ook “Wodan” gespeeld, die als een bijna 10% Tsjechoslowaakse Wolf, op zeer toevallige wijze ons meest belangrijke huisdier werd. (Ook dien ik hier de familie Hellenthal te noemen, die woonachtig waren in de Klaverstraat en altijd voor mij klaar stonden om van hulp en ondersteuning te zijn daar op Carnisse. Zowel menselijk emotioneel als ook elektronisch technisch. Daarover later meer.)

 

 

In Tsjechoslowakije waren ze in 1955 begonnen met het fokken van een soort Wolfshond, die dienst moest gaan doen in het leger, met het oog op grensbewaking. Ze wilden de intelligentie van een Herdershond mixen met de kracht, het uithoudingsvermogen en edele kwaliteiten van de Tsjechoslowaakse Wolf. Dit heeft uiteindelijk een heel specifieke kruising opgeleverd. Begin 70er jaren zijn ze er na 5 generaties dan weer mee gestopt, omdat het dier moeilijk onder de duim bleek te houden om te kunnen benutten bij legertaken.

Later in 1982 zijn ze er echter weer opnieuw mee begonnen en dit heeft dan een nieuw erkend Wolfshonden ras voortgebracht, met de bekende naam Tsjechoslowaakse Wolfshond. Deze dieren zijn ietsje anders dan die eerste eerdere lichting. Deze nieuwe dieren hebben vaak een wittige borstkas en ook wit in hun wangen. Die allereerste dieren leken in hun vacht juist meer identiek aan de Wolf. Die hadden die wittige borstkast en wangen niet. Deze nieuwe dieren zijn nu een echt erkend hondenras en worden veel door liefhebbers gehouden.

Met die allereerste leger-Wolfshonden is veel door legermensen en fokkers in Europa gerommeld onder elkaar. Vooral door mensen die direct bij het leger betrokken waren in die tijd. Zo was er ook een oud legerofficier in Nederland, die vlakbij het Feijenoordstadion woonde en voor zijn hobby hondenfokker was. Die heeft toen een aantal van die allereerste leger-Wolfshonden pups vanuit Tsjechoslowakije in zijn fokkerij gehad. Dat kwam vanuit zijn beroepsnetwerk. Hij adverteerde er ook mee.

Zo is het gebeurd, dat mijn vader en moeder bij deze man op bezoek zijn gegaan, toen hij in de krant een advertentie had gezet, dat hij pups te koop had. Mijn familie zocht juist een nieuw huisdier na een eerdere mislukking met een gewone huishond. Deze keer moest het echter een echt Herdershondachtig dier zijn. Dit, omdat mijn vader als jonge jongen vroeger met zulk een geweldige hond samen was opgegroeid in grote bijzondere vriendschap en erg hunkerde naar die soort omgang met een huisdier in familiaal verband.

 

 

Zo heeft mijn moeder op bezoek bij deze oud legerofficier, uiteindelijk “Wodan” uitgekozen. Dat bleek een enorm schot in de roos! “Wo” heeft mij later als jonge tiener in die tijd feitelijk steeds spiritueel gecoacht. Hij deed van alles aan me voor met hoe hij zich opstelde binnen ons gezin. Ik kon veel van hem afkijken en tot me nemen. Het prachtige dier maakte mij alzo vanzelf stabieler en zelfbewuster binnen de situatie. Hij was er altijd voor ons en zeker voor mij. De interactie met hem was fantastisch. Zoals hij zich gedroeg en opstelde binnen de context, als geweldige vriend binnen onze familie, dat was enorm leerzaam. “Wodan” masseerde de conflictstof met zijn charisma. Dat neutraliseerde heel veel en bracht tevens groot plezier wat er eerder vaak ontbrak, zeker ook in samenhang met onze andere dieren. Dat was überhaupt altijd lol. Ik kwam erdoor met de heldere blauwe lucht te leven, die voorheen op Carnisse veelal zwart geblakerd was geweest. We hadden hem van jongs af aan. De mensen in het Rotterdamse Zuiderpark zeiden ook vaak, wanneer ze “Wo” zagen: “Hij lijkt wel een Wolf, hè’. Zij wisten niet dat ze er in feite heel dicht bij zaten. Wodan verscheen bij ons een jaar of 4 en een half na die verhuizing, precies tegen het eind van die 5 voor mij uiterst moeilijke jaren. Samen met “Wo” werd de uiteindelijke “Carnisse mangle” bevrijding ingezet. Hoe kun je het bedenken.

Sommige mensen zullen misschien stellen dat dit gebeuren waarschijnlijk te maken heeft met slecht karma vanuit het verleden, want anders kom je daar niet in terecht in zulk een verhaal. Ik kan daarop antwoorden dat de Engelenwereld er info over heeft verstrekt. Dit ook betreffende Wodan. (Ik krijg überhaupt veel informatie van hen van boven.) Zij hebben me laten zien dat het hier puur gaat om menselijke blunders van volwassenen en het rotte gedrag van gemeneriken rond mij. Wat zij deden en flikten, Gods wil is het niet, maar een mens wordt er zeker alleen maar sterker van en die ervaring hebben we dus.

In de huidige tijd gebeurt het regelmatig dat er toch nog weer mensen zijn, die dit met mij, als een nu eenmaal van nature vrij vriendelijke empathische ziel zijnde proberen te flikken. Het komt door de jaloezie die zij hebben op het fenomeen, “werkelijk een lief iemand zijn”. Ik ben van oorsprong nu eenmaal van het Oud Charlois van de jaren 50 en 60. Zij kunnen daar niks mee en dan moet iemand zoals ik dan ben, zo veel als mogelijk worden gedood als het even kan, want het ondermijnt hun lust naar zo veel mogelijk masculine macht als ik in samenhang met hen kom te staan. Dat werkt contra-confronterend voor hen en dan worden zij meestal heel gemeen in mijn richting zoals gezegd, want ik heb vanuit dat “een werkelijk lief iemand zijn” als mens in het geheel niet iets kwaads in de zin en ik zoek als zelfstandig persoon vooral in het geheel ook niet die doorgeslagen masculiniteit waar zij constant voor gaan. Eigenlijk helemaal nooit, want zo is onze natuurlijke spontane natuur nu eenmaal. Ik ben in deze zelf van nature zeer ontwapenend. Zij kunnen daar dan kennelijk niet goed tegen. Mensen zoals zij, doen en proberen dat natuurlijk dan ook weer met “andere echte lieverds” als dit hen zo uitkomt. Eens een eikel, altijd een eikel zal het zijn. Zij vertegenwoordigen daarmee helaas niet bepaald het licht en zelf beseffen ze dat dan niet. Kijk maar goed naar de foto’s van Cor Lodder en Piet Roos. Mensen zoals zij en daar zijn er nog altijd heel veel van in de huidige maatschappij, denken op die momenten dat ze vooral geweldig goed bezig zijn.

Juist niet dus!

 


De grap is, dat dit nu in het geheel niet meer bij mij mogelijk is, die soort van bewuste beschadiging en verkrachting brengen, want sinds ik helderziendheid heb, word ik ten eerste extra beschermd, maar tevens heb ik sinds de herfst van mijn 28ste levensjaar een soort luchtbel om mijn aura. Daar vertel ik nog wel over, want dat is vrij speciaal. Ook ben ik charismatisch nu veel te sterk voor die lui. Als ik nu 1 keer boe zeg, lopen ze hard weg, want in de basis ben ik mede door diverse intensieve training en meditatie nu een volle 5 Chakra persoonlijkheid, als we spreken over puur spiritueel menselijke kracht en charisma. Dat gaat vanuit het fenomeen IK BEN, WIE IK BEN. 100% ECHT. Welk een gigantisch verschil met vroeger. Je kunt het vergelijken met de ontwikkeling die Robin van Persie heeft doorgemaakt. Dat is door de Engelenwereld ook bevestigd in dromen s’nachts. Het kan mij daardoor niks meer doen…….. “Hang je met deze kennis en kwaliteit dan nu de vlag uit, Willem?”…….. Niet per se, want de herinnering en het trauma van deze verplicht ondergane knak in je leven blijft. Je kunt alleen proberen om het op een goede manier te verwerken. Mij helpt daarbij o.a. het componeren en produceren van muziek en we zijn daarmee een heel eind op streek kan ik je zeggen. (Later meer)

 

Dit uiterst moeilijke verhaal heeft op een later moment in de tijd dus de ontwikkeling van dit muziekalbum voortgebracht en was bepalend in mijn keuze om al op vrij jonge leeftijd de muziekwereld in te gaan, prof of geen prof, scholing of geen scholing.